gwiazdka - 18-01-2009, 20:10 a ja uwielbiam wiersze... i często je czytam... http://www.kobieta.pl/wiersze/ najlepsza stronka z wierszami.. ludzie piszą śliczne wiersze 
Ziemo - 18-01-2009, 21:04 piękne, piękne... może kiedyś też coś napiszę  
Baszka - 18-01-2009, 21:23 Temat postu: Re: Wiersze, które robią na nas wrażenie
Po usłyszeniu tego po raz pierwszy..zaskoczenie...ale to specyficzny humor "ponurego >satyryka?!, prezentera??!< ( już nie pamiętam jak on się przedstawiał w swoich audycjach trójkowych)  .... z jego niespotykanym głosem
Ziemo - 18-01-2009, 21:29 Ja mam wyjątkowy...ale kontraktu z 3 nie pamiętam... jeden członek rodziny owszem ... miał ci on, ale za mało płacili ... uciekł im
Baszka - 18-01-2009, 21:45 Ziemo, ..szkoda że go nie poznam  (głosu oczywiście)
.. coś mi sie przypomina...Marek N.???.... bardzo blisko go znasz???..... to w takim razie może chcę poznać Twoj głos
kurcze...znowu offujemy ![]:)](/hell_boy.png "]:)")
Natko przepraszam 
Ziemo - 18-01-2009, 21:47 Nie odpowiem
labi - 19-01-2009, 00:42 No to zgaduj-zgadula, czyje to: Wspinać się po Tobie, oszalałej klaczy na szczyt orgazmu, tak przy głowie głowa Zsunąć się z szczytu, przez chwilę odpocząć znów Cię okraczyć i piąć się od nowa ??? Baszka - 19-01-2009, 00:53 labi, Twoje
labi - 19-01-2009, 00:57 A gdzież tam. Takie toto jakieś bez rytmu
Czekam na prawidłowe "atwiety" Ziemo - 19-01-2009, 08:05
... tak to nic nie Zdziałasz.
Podaj nagrody i jakiś czasookres... np. do drugiego wieczornego piwka
labi - 19-01-2009, 08:11 Nie doczekam się - to nieodżałowany Jan Rybowicz
Ziemo - 19-01-2009, 08:16
Majster popsuj... całą robota do rzyci... eee, bani
... a mogłem błysnąć
sodalis - 19-01-2009, 09:24 Kazimierz Dąbrowski - Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi za Waszą czułość w nieczułości świata, za niepewność wśród jego pewności, za to, że odczuwacie innych jak siebie samych, zarażając się każdym bólem, za lęk przed światem, jego ślepą pewnością, która nie ma dna, za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi bądźcie pozdrowieni. Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi za Wasz lęk przed absurdem istnienia i delikatność nie mówienia innym tego co w nich widzicie, za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością, za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego, za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego co być powinno, za to co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane ukryte w Was Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi za Waszą twórczość i ekstazę, za Wasze zachłanne przyjaźnie, miłości i lęk, że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed Wami Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi za Wasze uzdolnienia - nigdy nie wykorzystane - (niedocenianie Waszej wielkości nie pozwoli poznać wielkości tych, co przyjdą po Was), za to, że chcą Was zmieniać zamiast naśladować, za Waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę, za niezwykłość i samotność Waszych dróg bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi kayama - 19-01-2009, 18:10 Wisława Szymborska Rozmowa z kamieniem Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Chce wejść do twego wnętrza, rozejrzeć się dokoła, nabrać ciebie jak tchu. - Odejdź - mówi kamień. - Jestem szczelnie zamknięty. Nawet rozbite na części będziemy szczelnie zamknięte. Nawet starte na piasek nie wpuścimy nikogo. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Przychodzę z ciekawości czystej. Zycie jest dla niej jedyna okazja. Zamierzam przejść się po twoim pałacu, a potem jeszcze zwiedzić liść i krople wody. Niewiele czasu na to wszystko mam. Moja śmiertelność powinna Cie wzruszyć. - Jestem z kamienia - mówi kamień - i z konieczności muszę zachować powagę. Odejdź stad. Nie mam mięśni śmiechu. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Słyszałam ze są w tobie wielkie puste sale, nie oglądane, piękne nadaremnie, głuche, bez echa czyichkolwiek kroków. Przyznaj, ze sam niedużo o tym wiesz. - Wielkie i puste sale - mówi kamień - ale w nich miejsca nie ma. Piękne, być może, ale poza gustem twoich ubogich zmysłów. Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy. Cala powierzchnia zwracam się ku tobie, a całym wnętrzem leżę odwrócony. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Nie szukam w tobie przytułku na wieczność. Nie jestem nieszczęśliwa. Nie jestem bezdomna. Mój świat jest wart powrotu. Wejdę i wyjdę z pustymi rekami. A na dowód, ze byłam prawdziwie obecna, nie przedstawię niczego prócz slow, którym nikt nie da wiary. - Nie wejdziesz - mówi kamień. - Brak ci zmysłu udziału. Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału. Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu, ledwie jego zawiązek, wyobraźnię. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Nie mogę czekać dwóch tysięcy wieków na wejście pod twój dach. - Jeżeli mi nie wierzysz - mówi kamień - zwróć się do liścia, powie to, co ja. Do kropli wody, powie to, co liść. Na koniec spytaj włosa z własnej głowy. śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech, którym śmiać się nie umiem. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. - Nie mam drzwi - mówi kamień. Kazik - 19-01-2009, 22:13 Ks.Jan Twardowski Przyszła "Znowu przyszła do mnie samotność choć myślałem że przycichła w niebie Mówię do niej: - Co chcesz jeszcze, idiotko? A ona: - Kocham ciebie..." miłość "Jest miłość trudna jak sól czy po prostu kamień do zjedzenia jest przewidująca taka co grób zamawia wciąż na dwie osoby niedokładna jak uczeń co czyta po łebkach jest cienka jak opłatek bo wewnątrz wzruszenie Jest miłość wariatka egoistka gapa jak jesień lekko chora z księżycem kłamczuchem jest miłość co była ciałem a stała się duchem i ta co nie odejdzie - bo znów niemożliwa" Ale to limeryki, więc nie wiem czy tu pasują Ziemo - 25-01-2009, 20:44 Pamięta nasze młode ręce Stolika marmurowy blat, Gdym dłoń na twojej dłoni kładł W tej staroświeckiej cukierence. Złocony napis. Okno niskie. R było w słowie TORTY brak. YT OT czytaliśmy wspak. O, rzewne yt ot, sercu bliskie. Popatrz w młodości cień ginący, Czyż nie wydaje Ci się stąd, Jak odwróconych liter rząd, Bez sensu, śmieszny, wzruszający ? A. Słonimski YT OT mizaro - 25-01-2009, 22:32 Jeśli masz przyjaciela, odwiedzaj go często, ponieważ ciernie i zielska zarastają ścieżkę, którą się nie chodzi. Żegnając przyjaciela, powiedz mu, nie płacz, ponieważ jego nieobecność ukaże ci to, co najbardziej w nim kochasz! Gibran Kahlila Katja628 - 11-02-2009, 18:34 To ja może przedstawię mój aktualnie ulubiony wiersz: Wisława Szymborska NIENAWIŚĆ ,,Spójrzcie, jak wciąż sprawna, Jak dobrze się trzyma w naszym stuleciu nienawiść. Jak lekko bierze wysokie przeszkody. Jakie to łatwe dla niej - skoczyć, dopaść. Nie jest jak inne uczucia. Starsza i młodsza od nich równocześnie. Sama rodzi przyczyny, które ją budzą do życia. Jeśli zasypia, to nigdy snem wiecznym. Religia nie religia - byle przyklęknąć na starcie. Ojczyzna nie ojczyzna - byle się zerwać do biegu. Niezła i sprawiedliwość na początek. Potem już pędzi sama. Nienawiść. Nienawiść. Twarz jej wykrzywia grymas ekstazy miłosnej. Ach, te inne uczucia - cherlawe i ślamazarne. Od kiedy to braterstwo może liczyć na tłumy? Współczucie czy kiedykolwiek pierwsze dobiło do mety? Porywa tylko ona, która swoje wie. Zdolna, pojętna, bardzo pracowita. Czy trzeba mówić ile ułożyła pieśni. Ile stronic historii ponumerowała. Ila dywanów z ludzi porozpościerała na ilu placach, stadionach. Nie okłamujmy się: potrafi tworzyć piętno. Wspaniałe są jej łuny czarną nocą. Świetne kłęby wybuchów o różanym świcie. Trudno odmówić patosu ruinom i rubasznego humoru krzepko sterczącej nad nimi kolumnie. Jest mistrzynią kontrastu między łoskotem a ciszą, między czerwoną krwią a białym śniegiem. A nade wszystko nigdy jej nie nudzi motyw schludnego oprawcy nad splugawioną ofiarą. Do nowych zadań w każdej chwili gotowa. Jeżeli musi poczekać, poczeka. Mówią, że ślepa. Ślepa? Ma bystre oczy snajpera i śmiało patrzy w przyszłość - ona jedna.'' Jestem po prostu w nim zakochana 
iwonsia - 11-02-2009, 19:26 "Erotyk dla następcy" Bohdan Urbankowski Przeprowadź ją przez pokój niby ścieżką wśród lasu na stole zapal różę dobrą jak nocna lampka Potem rozbieraj ją delikatnie z obronnych gorsetów z zaciśnięcia rąk drżenia ramion ... Otul szeptem. A jeśli kiedyś wybiegnie nagle z pokoju biegnij za nią nie pozwól ukryj jej twarz w swych wielkich rękach mów słowa dużo słów te wszystkie których ja zapomniałem których się wstydziłem Proszę cię ty którego nienawidzę który przyjdziesz po mnie by z jej drobnych piersi zdrapać ślady mych rąk rozchylić jej kolana proszę cię bądź dla niej dobry II Nie wiesz że będziesz kochał mnie że powie ci słowa wypróbowane ze mną że w jej włosach poczujesz mój oddech na jej brzuchu napotkasz nocą moje ręce I jeśli czasem wciągając cię w siebie aż do zachłyśnięcia pomyli nasz imiona - nie myśl o mnie z nienawiścią to ja uczyłem ją jak dziecko nie wstydzić się krzyku imion nagich ciał to ja czasem jeszcze mówię do ciebie wtedy myślałem że mówię tylko do niej III Twój cień w jej oczach to mój cień jej głos pełen niepokoju to mój głos gdy ona cofa się z lękiem ja powracam pamiętaj na każde twoje słowo zbyt ostre na każdy gest nie dość szczery ja powracam pamiętaj I jeśli kiedyś sama zapłacze nocą nie wchodź do jej pokoju już ja będę przy niej Ziemo - 28-02-2009, 18:02 BOLESŁAW LEŚMIAN - Ty przychodzisz jak noc majowa ... Ty przychodzisz jak noc majowa... Biała noc, noc uśpiona w jaśminie... I jaśminem pachną twe słowa... I księżycem sen srebrny płynie... Kocham cię... * Nie obiecuję ci wiele... Bo tyle co prawie nic... Najwyżej wiosenną zieleń... I pogodne dni... Najwyżej uśmiech na twarzy... I dłoń w potrzebie... Nie obiecuję ci wiele...Bo tylko po prostu siebie... *Kocham cię jak powietrze. Jak dziurę w starym swetrze. Jak drzewo na polanie.. Po prostu kocham cię... kochanie. *Czy pozwolisz, ze ci powiem...W wielkim skrócie i milczeniu... Że ci oddam i otworzę... W ciszy serc, w potoków lśnieniu... Słowa dwa przez sen porwane... Przez noc ukryte... przez czas schwytane... Słowa dwa, co brzmią jak śpiew, dwa proste słowa.... kocham cię. Kazik - 28-02-2009, 18:54 Bolesław Leśmian DWOJE LUDZIEŃKÓW Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie, O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie. Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania. Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy, A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny. A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie! Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie, Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie. I pomarli oboje, bez pieszczoty, bez grzechu, Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu. Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie, I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie! Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą, Ale miłość umarła, już miłości nie było. I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga, By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga. Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata. labi - 01-03-2009, 09:03 Skoro tak miłośnie się tutaj porobiło, to i ja wrzucę kamyczek mały
W. Shakespeare - Sonet 97 (przeł. St. Barańczak) Jakże podobna zimie ta rozłąka z tobą Po naszym wspólnym, słodkim lecz ulotnym lecie! Jakiż ziąb we mnie rośnie z każdą mroczną dobą! Jakże grudniowo gołe wszystko w moim świecie! A przecież czas rozłąki - zewnętrznym mierzony Kalendarzem - na lato przypadł i na jesień, Co, jak brzemienne łono owdowiałejżony, Nabrzmiewała owocem wiosennych uniesień: Mnie jednak ta obfitość była nie nadzieją Lecz obrazem sieroctwa, gdyż nad wszelkie braki Gorszy brak ciebie: przezeń i letnie dni wieją Chłodem, przezeń głos tracą najśpiewniejsze praki, A gdy zabrzmią, to głosem tak głuchym, że drżymy Jak liście, gdy poczują pierwsze tchnienie zimy. Ziemo - 01-03-2009, 10:40 Żeby nie było ... Że słodko tylko ... To i mroczniej trochę, choć w tle dalej ... Miłość. Edgar Allan Poe - The Raven, w pzekładzie Stanisława Barańczaka Kruk W głuchą północ, w snów tumanie, gdy znużyło mnie dumanie Nad księgami zapomnianej magii, znanej w dawnych dniach, Chyląc głowę nad foliałem, niespodzianie usłyszałem Chrobot, jakby ktoś nieśmiałym palcem skrobał znak na drzwiach. Gość, mruknąłem, tym sygnałem daje znać, że stanie w drzwiach: Skąd ten zimny pot i strach? Och, pamiętam: wlókł się żmudnie grudzień, jak to zwykle grudnie, Po podłodze pełgał złudnie żar, co gasł już w siwych drwach. I pragnąłem, by nieskory świt prześwietlił wreszcie story, By oderwał od Lenory myśl zbłąkaną w niebios mgłach, Od Lenory, której imię do tej pory śpiewa w mgłach Chór aniołów w moich snach. Lękiem się o serce otarł szelest purpurowych kotar, Grożąc cieniem, mrożąc drżeniem, które niosło się przez gmach; By nad tętnem rozszalałem zapanować, powtarzałem: To gość jakiś tym sygnałem daje znać, że stanie w drzwiach; Tak, to późny gość – szeptałem – stanie wnet w otwartych drzwiach; Po cóż ten dziecinny strach? Czując, że znów głos mi służy, nie wahałem się już dłużej: Panie – rzekłem – czy też Pani – gościu, któryś pod mój dach Zbłądził – dowiedz się, mój panie, że to nocne chrobotanie, Gdy zabrzmiało niespodzianie, w ścianie jakby lub przy drzwiach, Wziąłem zrazu za szmer myszy – tu otwarłem drzwi; lecz w drzwiach Mrok stał tylko, mrok i strach. Całą trwożną mocą wzroku wpatrywałem się w głąb mroku, Jakbym stanął nad otchłanią nie widzianą w ludzkich snach; Ale ciemność trwała niema, świadcząc, że za drzwiami nie ma Żywej duszy; tylko trzema sylabami poprzez gmach Szept Lenora! niósł się z moich ust i echem poprzez gmach Wracał, drżąc w okiennych szkłach. Zawróciłem więc od proga, czując, jaka mi pożoga Duszę niszczy, jak się iskrzy głownia serca w gniewnych skrach. I znów chrobot przerwał ciszę: Pewnie – rzekłem – wiatr kołysze Okiennicę, albo słyszę zgrzyt obluzowanych blach Jakiejś rynny; ten niewinny chrobot przerdzewiałych blach To nie powód, by czuć strach. Pchnąłem okno. I z łopotem skrzydeł, z czarnych piór furkotem Wdarł się przez nie szumnym lotem kruk, ptak święty w dawnych dniach. Musiał znać swą przeszłość – zatem, jakby gardził ludzkim światem, Z wielkopańskim majestatem zasiadł w ciszy tuż przy drzwiach, Na Atenie marmurowej tkwiącej w niszy tuż przy drzwiach: Siadł, a mnie ogarnął strach. Lecz przemogłem trwogi władzę: komizm jakiś był w powadze Ptaka-starca, odzianego w zdartych piór żałobny łach. A to z waści kawał mruka! – rzekłem kpiąco. – Do kaduka, Tak wyleniałego kruka nie ma i na piekieł dnach! Zdradź mi, jakie nosisz imię na Hadesu mrocznych dnach? Kruk zakrakał: Kres i krach. Osłupiałem; czy to wszystko sen? jak mogło się ptaszysko Tak odezwać, jak orator, co na wylot zna swój fach? Choć w tym sensu było mało, przecież słusznie się zdawało Rzeczą całkiem niebywałą, że ptak, siedząc przy mych drzwiach, Na popiersiu marmurowym, bielejącym tuż przy drzwiach, Kracze schryple: Kres i krach. Gęstą czernią na boginię cień rzucając, kruk jedynie Parę słów wykrakał, jakby skakał w nich po kruchych krach. Potem milczał dłuższą chwilę – widać chciał rzec właśnie tyle . Lecz gdym rzekł: Czy się nie mylę? czy zbłądziłeś pod mój dach, By mi zdradzić, jakie szczęście znajdzie drogę pod mój dach? . Kruk zakrakał: Kres i krach. Słysząc znów tych słów dźwięk nagi, więcej w nich znalazłem wagi: Brzemię wróżby spadło na mnie, jak na trumnę spada piach. Pewnie – spróbowałem zatem – te dwa słowa są cytatem Z wieszcza, znużonego światem, wciąż skąpanym w krwi i łzach, Z mistrza, który swoją lutnię stroił smutnie, cały w łzach, Na dwa tony: .Kres i krach.? Lecz wciąż miał nade mną władzę komizm tkwiący w tej powadze, Przeto w kąt, gdzie bielał marmur i gdzie czerniał ptak przy drzwiach, Pchnąłem mój obity skórą fotel, by w nim wszcząć ponurą Medytację nad naturą słów zrodzonych w zmierzchłych dniach, Zgłębiać głuchą wróżbę, którą ów ptak, w dawnych czczony dniach, Zawarł w krótkim: Kres i krach. Gdym brnął przez hipotez listę, kruk źrenice swe ogniste Utkwił we mnie, jak szachista, gdy szyderczo syczy: Szach!; Trwało to milczące starcie; spoglądałem nań uparcie, Głowę wsparłszy o oparcie: skóra, pękająca w szwach Lecz wciąż gładka, odbijała światło świec, a w czaszki szwach Huczał pogłos: Kres i krach. I pojąłem w owej chwili: już się nigdy nie odchyli Na poduszki droga głowa, z iskrą światła w złotych brwiach... I załkałem: Tak, niestety! Bóg cię skrapia wodą z Lety, Aby obraz tej kobiety nie nawiedzał cię już w snach! Tak, spal wszystkie jej portrety – wtedy ujrzysz w przyszłych snach... Kruk dokończył: Kres i krach!. Zły proroku! – zakrzyknąłem – czartem jesteś, nie aniołem, Czy Kusiciel cię tu przysłał, czy sztorm cisnął cię na piach Mojej duszy, na wybrzeże, gdzie Samotność pustki strzeże . Zanim życiu sens odbierze Rozpacz, uśmierz w sercu strach: Jestże balsam w Galaadzie? Powiedz, bo mnie dręczy strach! Kruk zakrakał: Kres i krach. Zły proroku! – zakrzyknąłem – czartem jesteś, nie aniołem, Na to niebo ponad nami – na ten Boga wzniosły gmach – Zdradź mej duszy, którą pali ból: co czeka na nią w dali? O, gdybyśmy się spotkali z mą Lenorą w nieba mgłach! Co mnie czeka, co ocali – czy Lenora w rajskich mgłach? Kruk zakrakał: Kres i krach. Zgrzyt tych słów niech nam się stanie pożegnaniem, zły szatanie! . Poderwałem się. – Leć w zamieć, w zamęt, zgiń na piekieł dnach! Nie waż się uronić pióra – niechaj czarna twa natura Sczeźnie, wroga i ponura; nie chcę widzieć cię w tych drzwiach Nigdy więcej! Wyrwij z serca dziób – i precz, bo stoi w drzwiach... Kruk dokończył: Kres i krach. I wciąż jego czerń skrzydlata nie drgnie, jakby chciała lata Spędzić nad Pallady bladym czołem, w niszy tuż przy drzwiach; I wciąż w oczach mu się żarzy demoniczny blask lichtarzy, A cień kruka trwa na straży mojej duszy, która w snach Miota się, lecz nie powstanie, bo wciąż jawi się w jej snach Krecha krwawa – kres i krach! Baszka - 01-03-2009, 12:42 ...może by nie było tak.....wzniośle
Pocałunek muzy Naiwni mówią:Pocałunek Muzy, a to są rany,kopniaki i guzy. Jan Sztaudynger Piórka Ziemo - 02-03-2009, 22:50 "Brzechwa dla biznesu" Biega,krzyczy pan Hilary: "Gdzie podziały się dolary!?" Bowiem z racji stanowiska, Musi dbać, by koncern zyskał. A tymczasem forsy rzeka, Gdzieś na boki mu wycieka. Szuka zatem oszczędności, W Dystrybucji, w Księgowości. Budżet obciął już Ha-eR-om, Normy zwiększa Presellerom. Skraca produkcyjne linie, Zwęża ściany w magazynie. Likwiduje Dział Vendingu, Tnie etaty w Marketingu. Co się da centralizuje Albo też outsoursinguje. Już zamykać chce depoty, Już sprzedawać chce pół floty, Nagle - spojrzał do lusterka, Nie chce wierzyć, znowu zerka, I już wie, że zyski zżera Jego pensja menadżera!
Jagusia - 02-03-2009, 23:06
Jola - 06-03-2009, 20:05 Doobre
Ziemo - 07-03-2009, 15:26 "Samochwała" Samochwała w kącie stała i tak rok podsumowała: zdolny jestem niesłychanie, mam na świecie poważanie, w kraju - same osiągnięcia: dłuższe życie (od poczęcia), koalicja wzór współpracy, z sejmu - dumni są rodacy, rząd najlepszy od półwiecza, skupił się na wielkich rzeczach. Kompetentni ministrowie, każdy poseł - ideowiec, z zasadami, jak husaria: bóg, ojczyzna, honor(aria). Dla narodu - becikowe, nowy peron we Włoszczowie. Lepiej żyje się rodzinom (jednej mamie i dwóm synom). Okno na świat - otworzone, turystyka - w jedną stronę, lepsza praca, wyższa płaca (zwłaszcza, jeśli ktoś nie wraca). Gospodarka rozpędzona: są mieszkania (trzy z miliona), jest kilometr autostrady, ład moralny i zasady. Politycznej wzrost kultury (nurt plebejski, przykład z góry), nie ma wsi, (choć jeszcze trochę, a zrobimy wszędzie wiochę). Cały naród żyje w zgodzie. IPN - i po narodzie. CBA - udane akcje, super men - co rusz, atrakcje. W szkołach nie ma już, Darwina, będzie dryl i dyscyplina, nie podskoczy żaden gieroj! Tolerancji nie ma! Zero! Żadnych gejów, ferdydurek, jest amnestia i mundurek! Wolność słowa i pluralizm, (bo rządzących wolno chwalić). Jest religia na maturze, wierny lud na jasnej górze. Nie rozumie tylko unia: rząd z Warszawy, czy z Torunia? Krótko mówiąc: rok udany! Tylko naród... do wymiany! Znalezione w necie. Autor mi nieznany. Kazik - 07-03-2009, 16:33 ... to ja już wolę Leśmiana
Baszka - 07-03-2009, 16:56 ...o rany tak prawdziwe  ,że aż...przygnębiające 
to już wolę pseudoBrzechwę...powyżej
Katja628 - 07-03-2009, 18:49 Mi się tam podobało Ale podobnie jak Kazik, wolę Leśmiana
Ziemo - 08-03-2009, 09:49 "Tylko kołysanka" Justyna Holm Tylko śpij i aż śpij A mnie prowadź tam Tam gdzie jesteś Chcę być tam gdzie ty W niebie, czemu nie W piekle aż na dnie Będę wszędzie, wszędzie będę Czy to ważne gdzie to będzie Więc przytul się i śpij Tylko czas nie chodzi spać Bo ma czas, jest twardy O tak jak głaz Jutro zbudzisz dzień Jutro ja twój cień Będę wszędzie, wszędzie będę Nawet, gdy mnie już nie będzie Tylko śpij i aż śpij Wniebowzięty chór Wszystkich świętych Patrzy na nas w dół A to tylko ty A to tylko ja Ty maleństwo niepojęte Boże życie bywa piękne Już przytul się i śpij Czekolady pełna noc Gwiazdy jak cukierki Ech czas je zdjąć Jutro obudź dzień Jutro ja twój cień Będę wszędzie, wszędzie będę Nawet, gdy mnie już... Wszystko się powoli toczy. Boże życie bywa piękne [ Dodano: Sro 11 Mar, 2009 ] Marzec Marzec. Wracamy z parku. Wreszcie przeszła zima. Spod stopniałego śniegu wyjrzały murawy. Drzewa nagie, lecz pierwsze kiełkują już trawy, Choć na stawie zielony, cienki lód się trzyma. Z upojonymi wioą wracamy oczyma, Krokiem lekkim, jak podczas tanecznej zabawy, Ulicą po słonecznej stronie idziem prawej, Za sobą ciepło słońca czujemy plecyma. W rozpiętych płaszczach śpieszą ochoczo przechodnia. Jacyś świeżsi, wesoło patrzą i pogodnie; Niańki z dziećmi wychodzą z ciemnych domów sieni. A my, pierwszą przechadzką dumnie upojeni, Idziem w miasto po płytach suchych już chodników. Z grudkami pulchnej ziemii na piętach trzewików. Przedwiośnie Przemija szarość wielkopostna, Budzi się ziemia letargiczna. Połowa marca. Idzie wiosna, Nie tylko już astronomiczna. Po gorzkich żalach wnet się ocknie Świat długo chmur okryty kwefem. Lśnią szyby czyste wielkanocnie I w słońcu pachnie już Józefem: Józefem, lilia i bocianem, Który coroczną wróci drogą I na swem kole odzyskanem Stanie chorągwią laskonogą. Leopold Staff |
