[nera19]

piekna suczka! mielibysmy wieksze mieszkanie to nie zastanawialibyśmy sie nad adopcja ! marzy mi sie drugi psiak ale niestety warunki na o nie pozwalaja

[madzioos]

nevada, no niby nie na końcu świata ale fajnie by było jakby nasza Luna poznala wcześniej Inez

[nevada]

madzioos,
Warszawa Centralna odj. 08:15 -> Sosnowiec Główny przyj. 10:58
Sosnowiec Główny odj. 16:55 -> Warszawa Centralna przyj. 19:31

albo odwrotnie (joke)

nera19,
z doświadczenia wiem, że metraż mieszkania ma najmniejsze znaczenie
Na moich 29 m2 mieszkały 2 psy rezydentne i kilkanaście na DT oraz kot. Towarzystwo tak się zawsze poukładało, że czasem trzeba było specjalnie sprawdzać stan liczebny "trzody", bo wydawało się, że czegoś niespodziewanie ubyło.
Od kiedy jest Inuś na gościnne występy przyjeżdżał też labek mojej córki, całkiem potężny chłopak. Po pierwszym spotkaniu, gdy nie wiadomo było czego się spodziewać, potem już nie było tak źle. Dało się porozmawiać i mieszkanie - poza kudłami - raczej przypominało mieszkanie, a nie stajnię Augiasza.
A teraz z kolei, przedwczoraj, wyjechali po ponad 3-ch tygodniach goście w liczbie: 1 os. dorosła, 4 dzieci (od 2 do 13 l.) oraz 1 pełnowymiarowa sunia flat coated retriever i szczeniak flatka (widać je na zdjęciach - te czarnulki). Było ciasno, ale wierz mi, psy to był w tym mieszkaniu najmniejszy problem, a ściśle mówiąc - żaden.

Dużo ważniejsze są możliwości wybiegania wszystkiego co się rusza, odpowiednio do potrzeb każdego z nich. Widzisz, u mnie jest jedna Inez, a nie jestem w stanie zapewnić jej tyle ruchu ile ona - osobniczo - potrzebuje. Nawet w obrębie jednej rasy psy bywają różne, zupełnie jak ludzie - jeden to oferma batalionu, a inny to chodząca elektrownia...

[madzioos]

nevada, nie kuś nie kuś
boję się kolejnego rozczarowania. po ostatniej próbie adopcji forumowej Nanusi i po wizycie PA serce mi pękło.
i mój narzeczony się zraził i nie wiem jakby zareagował na kolejną próbę.

[Ryniu]

Chciałem zaznaczyć, że wyłączność na decyzję do jakiego domu i na jakich warunkach zostanie przekazana sunia ma tylko nevada (Kinga).

[nevada]

Jakoś nie przyszło mi do głowy, żeby to zaznaczać, bo jeśli ktoś przejrzy forum, to wie że ani ten portal, ani labradory.info to nie jest strona jakiejś organizacji, tylko miłośników labów, którzy dzielą się wiedzą, doświadczeniami i pomagają psom i/lub ich właścicielom.
Ale widać warto to podkreślić i uprzedzić.
To jest prywatna adopcja, a że sunia nie odchodzi, bo chcę się jej pozbyć, tylko dlatego, że trzeba - DLA DOBRA PSICZKI - poprawić jej warunki życia i dać więcej, niż ja mogę jej zagwarantować (mimo najszczerszych wysiłków), toteż dość szczegółowo w umowie określone są warunki adopcji i ewentualnych konsekwencji jej niedotrzymania z winy adoptujących.
Nie ma tam jednak żadnych zamachów na przyszłych właścicieli jeśli mają dobre intencje i szczerze przedstawiają swoje możliwości i ograniczenia.
Przykładowo jest m.in. zakaz sprzedaży psa, pracy w charakterze stróża, szkolenia do agresji, walk psów, wyścigów, przetrzymywania w kojcu, boksie, budzie, zamieszkania poza pomieszczeniami mieszkalnymi rodziny, zobowiązanie do jak najlepszego zapewnienia bezpieczeństwa psu (aby nie uciekł, nie został ukradziony, pogryziony), zabezpieczenia stałego dostępu do wody, regularnego karmienia zgodnie z potrzebami zdrowotnymi psa, zapewnienia właściwej opieki weterynaryjnej i leczenia w razie potrzeby oraz zobowiązanie do niezwłocznego zawiadomienia i podjęcia wszelkich poszukiwań, gdyby pies uciekł, zaginął lub gdyby właściciel zrezygnował z posiadania psa (w tym ostatnim przypadku odwiezienie psa do mnie lub do uzgodnionego ze mną nowego domu oraz podpisanie nowej umowy przeze mnie). Ponadto prawo dla mnie do wizyt poadopcyjnych (o tym była mowa w pierwszym poście) i zobowiązanie do okresowego informowania o stanie suni - w najdogodniejszy dla osoby adoptującej sposób.
Natomiast, jeśli ewentualnej osobie adoptującej nie odpowiada tak sformułowana umowa, jestem otwarta na propozycje.
Uprzedzam jednak, że nie zrezygnuję z żadnego warunku dotyczącego bezpieczeństwa i dobrostanu psa, oraz "zatrudniania" czy sprzedaży.

Może pomyślicie, że jestem wariatką, a ja się z Wami zgodzę. Ale ryzyko dla suni jest zbyt duże, by je zlekceważyć.

Zaprzyjaźniony pracownik schroniska opowiedział mi niedawno historię interwencji, w której właśnie uczestniczył. Dotyczyła labki adoptowanej kilka lat wcześniej ze schroniska. Była wizyta PA, nawet AA (after adoption), a okazało się, że zaczęły się pojawiać sygnały, że psinie dzieje się krzywda. Psa odebrano w rezultacie z policją, wychudzonego, z guzami prawdopodobnie nowotworowymi i niemal bez sierści.
Dla mnie takie historie nie są obojętne, a dobro Inez szczególnie mi leży na sercu i dlatego też przyjmuję na siebie obowiązek monitorowania stanu psa (prawo do kontaktu i prawo do wizyt AA) przez lata.
Jeśli ktoś uważa, że przesadzam, poproszę o rzeczowe argumenty

[naturawilka@wp.]

witam, szukamy labka do wolontariatu na ratownika wodnego i psa tropiacego, ONA jest idealna!!!!!!!!!!!!!!!!! proszę o kontakt lub podanie nr do siebie, pozdrawam Dana www.naturawilka.eu

[naturawilka@wp.]

hej czy psiak jest jeszcze do adopcji, szukamy labka do wolontariatu na ratownika wodnego psa tropiacego, prosze o kontakt lub podanie tel. www.naturawilka.eu

[nevada]

[Ryniu]

Inez pojechała do nowego domku.

[mibec]

[nevada]

Wczoraj nie miałam siły pisać, wysłałam tylko najbardziej niezbędne wiadomości.
Tak, Inez pojechała do nowego domku. Zostanie przygotowana i stanie się wolontariuszem - ratownikiem wodnym i tropicielem do poszukiwania ludzi. Potwierdziło się, że ma wrodzone a rzadkie talenty (np. swobodne nurkowanie i umiejętność odpowiedniego pływania zarówno w poziomie, jak i pod wodą), a jej energia jest bardzo potrzebna właśnie do współpracy przy ratowaniu, zaś dzięki zaufaniu jakim obdarza człowieków i to, że jest szczęśliwym psem pomoże ukształtować chęć szukania ludzi. Jako wolontariusz-ratownik musi być nadal szczęśliwym psem i współpracować we wzajemnym zaufaniu, więc nie ma mowy o łamaniu/zmuszaniu psa - jej praca będzie polegała m.in. na "samodzielnym myśleniu", więc trzeba żeby zachowała sporą niezależność, a słuchała dlatego, że chce, a nie dlatego, że musi.
Jej nowy opiekun jest wolontariuszem w korpusie ratowniczym i właśnie jego współpracowniczka (czarna labradorka) przeszła na emeryturę w wieku 8 lat i wypoczywa, więc Inez będzie miała stabilne towarzystwo. Państwo mają szkołę psią, oboje są trenerami. Mają trójkę dzieci, najmłodsza dziewczynka ma chyba 4 lata, ale widać że panienki obyte są z dużymi psami, nawet takimi, które kradną jabłka z ręki i skaczą z radości. Jest duży teren do biegania i duży do treningów.
Inez - według meldunku z drogi - na postoju poszła siusiu itp., pobawiła się z dziewczynkami i opiekunem, napiła się wody, a potem spokojnie wróciła i położyła się w kenelu. Zasnęła spokojnie. Rozmawiałyśmy długo i nie słychać było psa.
Wieczorem dostałam mail, że Inez leży z nowym opiekunem na kanapie i ogląda telewizję.
Mam obiecane zdjęcia już od dziś i zaproszenie na przyjazd w każdej chwili. Nie mniej czuję się rozdeptana
Ale najważniejsze, żeby Inez była szczęśliwa, a u tak energicznego psa i tak lubiącego współpracę z człowiekiem, taka praca może być lekarstwem "na całe zło". Labradory w końcu zostały wyhodowane specjalnie do współpracy z rybakami przy wyciąganiu sieci. Widać ona ma dużo tych pierwotnych cech.

Najważniejsze, żeby Inuś była szczęśliwa. Będę monitorować jej losy.

[asskasiek]

trzymam kciuki za sunię... teraz mieszka niedaleko mnie

[nevada]

To może się wybierzesz na wycieczkę

[nevada]

Inezka w nowym domku /

Opinia o niej - elektryczna dziewczynka...
Jest w swoim żywiole, ma towarzystwo psów, a głównie też młodej dziewczynki Kory (owczarek belgijski - na zdjęciu), z którą uprawiają gonitwy, w dodatku dzieci, z którymi też idzie w wyścigi, porywając im zabawki i udając, że ich nie odda... no i pływa, co przecież uwielbia.
Jednym słowem aklimatyzuje się na razie, co widać przyjęła mimo wszelkich moich obaw bardzo dobrze, bo nareszcie może żyć zgodnie ze swoją naturą. A jej energia jest naprawdę pożądana, bo jeśli pies ma tropić i szukać lub znaleźć człowieka w wodzie - na co często potrzeba dłuższego czasu - to musi mieć duży zasób energii, bo to zajęcie bardzo energochłonne i "normalny" pies by tego nie wytrzymał.
Tak czy inaczej bardzo tęsknię za nią, a po tym żywiole pusto w domu , ale widzę jej szczęśliwy pyszczek i szelmostwo w oczach, więc tak sobie myślę, że to było naprawdę dobre rozwiązanie dla niej...

[evecious]

Jaka ona jest piękna no i wygląda na szczęśliwą na pewno będzie jej tam dobrze!

[naturawilka@wp.]

[naturawilka@wp.]

[nevada]

Ja ze swojej strony chcę podziękować wszystkim, którzy udzielili mi wsparcia i pocieszenia w tak trudnych chwilach.
Tym, którzy nie zrozumieli sytuacji chcę powiedzieć, że wiem, iż czasem w pierwszej chwili trudno jest opanować odruch serca dla psiaka w potrzebie, który jest bezbronny w porównaniu z człowiekiem. Ale nie jest wstydem zmienić zdanie i przyznać, że być może jednak ktoś chce naprawdę rozwiązać problem psa, a nie swój.
Kasia82, masz blisko do Dany - myślę, że chętnie przedstawi Ci Inez i pokaże, jaką psiczką jest oraz czym i jak będzie się zajmowała.

Jest mi bardzo ciężko, tak jak napisała Dana. Nie ma dnia, który mogłabym przeżyć bez wiadomości o Inez (Dana to wie najlepiej, a że ma wielkie serce to jest Jej przykro). Ale coraz bardziej widzę, że to było najlepsze rozwiązanie. Inez lubi mieć zajęcie, ale zajęcie w ruchu, lubi współpracować, ale właśnie szukając, przynosząc różne rzeczy, a nie względnie statyczne, jak u psów asystujących. Dziś widzę, że praca trenera - któremu bardzo serdecznie dziękuję za cierpliwość i niesamowitą chęć pomocy, ale też moja praca z nią i mój upór, by robić wszystko zgodnie z naturą psa, a nie za wszelką cenę, stopniowe rozpoznawanie problemów i uparte szukanie rozwiązań przyniosły przynajmniej ten efekt, że udało się rozpoznać predyspozycje dziewczynki, dzięki czemu będzie teraz dużo szczęśliwsza.

Faktem jest, że rzadko przychodzi nam do głowy, żeby poszukać innego rozwiązania, jak przyjazny rodzinny domek. Wyobrażamy sobie psy pracujące przy poszukiwaniu narkotyków, broni, czy ludzi jako psy poważne, skupione, spokojne. A tymczasem Dana i Stef uświadomili mi, że do takiej pracy pies potrzebuje mnóstwo energii.
Trenerzy i behawioryści mówią, że jeśli chcemy "zmęczyć psa", to zamiast tegoż najbardziej popularnego "wybiegania" zafundujmy mu tropienie, szukanie itp. zajęcia, bo to one są najbardziej męczące, a jednocześnie wypełniają potrzeby psychiczne psa, podczas gdy samo bieganie powoduje, że im więcej pies trenuje biegów, tym więcej takiego ruchu potrzebuje... czyli efekt odwrotny od zamierzonego.
I co z tego, że ja to wiedziałam, że wymyślałam dla Inez najróżniejsze zabawy (których jej z resztą ciągle było mało, nawet 3-4 godziny dziennie i tak czy inaczej trzeba było jej pozwolić wypalić energię w biegach, pływaniu itp.), skoro nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogłaby spalać tą swoją niesamowitą energię w pracy wymagającej dużo wysiłku, czyli właśnie w tropieniu, szukaniu, itp. A wówczas poza pracą będzie fajnym labem, bo jest niesamowicie inteligentna i jest świetnym towarzyszem życia (psy pracujące mieszkają ze swoimi przewodnikami), o czym mogłam się przekonać.
A że pies będzie pracował? Uprawianie sportu razem z właścicielem to też dla psa rodzaj pracy. A inteligentnemu psu trzeba wręcz obowiązkowo zapewnić zajęcie/a, żeby nie ogłupiał, i żeby nie stał się zagrożeniem dla otoczenia (nie zapominajmy, że mimo wszystkich swoich wspaniałych cech, dla których człowiek oswoił psa, jest to nadal drapieżnik). W przypadku niektórych psów - np. takich, jak Inez - tych zajęć musi być więcej niż przeciętnie i wówczas praca jest dla psa wybawieniem, spełnieniem jego potrzeb, a nie obciążeniem.

Myślę więc, że wszyscy nauczyliśmy się na historii Inez czegoś nowego i ważnego dla psiaków, które z powodu swojej energii często są uważane za "stracone". I z tego trzeba się - w tym wszystkim - cieszyć.

Pozdrawiam wszystkich zwierzolubów

[nevada]

P.S.
Chętnych do adopcji Inez nie brakowało, ale też mnie nie zabrakło uporu, żeby ich "zniechęcić" i sprawdzić, jak zdadzą ten egzamin... dobrze o tym wiedzą nie tylko ci, którzy zrezygnowali... [prawda, moi mili ].
Naprawdę miałam czas, bo tu naprawdę chodziło o Inez. I gdybym nie znalazła odpowiednich dla Inez warunków zostałaby ze mną - tak jak pisała Dana - na tak długo jak byłoby trzeba, a gdyby trzeba było to na zawsze.

Jeszcze raz dziękuję za wsparcie i zrozumienie tym, którzy serce okazali nie tylko Inez