[papisia]

[Bora]

[tenshii]

witch, każdy, kto rozmnaża psy bez uprawnień, jest dla mnie żadnym kasy leniem, bo nawet na kilka minimanych wystaw nie chce mu się pojechać.

Pozostaje mi jedynie wierzyć, że Ty nie wpadniesz na podobny pomysł, i Twoja suka nie będzie nigdy rodzić.

[witch]

Suka bedzie wysterylizowana tak szybko,jak jest to mozliwe.

[tenshii]

[Riina]

Dziękuję bardzo napisia za stwierdzenie, iż nakręcam ten "chory" biznes. Tak jak nie wszystkich stać na markowe ciuchy, sprzęty itd., tak nie wszystkich będzie stać na rodowodowe psy.

Pierwszego psa kupiłam z rodowodem, był u mnie 16 dni i odszedł. Przyczyny konkretnej nie znam, gdyż nie pozwoliłam na wykonanie sekcji. Weterynarz podejrzewa przetrwały przewód tętniczy Botalla (PDA). Rodzice dobrze wyglądający, pełni energii itd. A tu nagle klops i pieska nie ma. Był to mój wymarzony pies. Serce bolało jak diabli. Ale postanowiliśmy spróbować kolejny raz. Tym razem z (jakto u was się mówi) pseudo hodowli, gdyż pieski nie posiadają rodowodu. Beryl to silny, zdrowy i wytrzymały pies. Chętny do nauki i zabawy. Nie żałuję, że nakręciłam ten "chory" biznes kupując go. Jest tego wart. Przynosi mi każdego dnia tyle radości i szczęścia, że gdybym mogła cofnąć czas to nie zmieniłabym tej decyzji.

Psy z rodowodem mają być lepsze? Zdrowsze? Ładniejsze? Niby czemu? Bo więcej kosztują?
Jestem pewna, że Beryl jest ładniejszy i mądrzejszy od niejednego psa z papierami. A ma być poniżany tylko dlatego, że nie jeździ na wystawy? Że nie zdobywa nagród?
Dla mnie ważniejsze jest to, że bardzo dobrze się rozumiemy, kochamy spacerować razem, bawić się, szaleć, być przy sobie w chwilach zmartwień, smutku i radości. Nie musi przybierać odpowiedniej pozy i mieć 100 medali, żebym była z niego dumna.

Pozdrawia Was nakręcająca "chory" biznes Riina i jej "pochodzący z przypadkowego krycia" Beryl.

[Bora]

[bietka1]

witch, pies z rodowodem nie zawsze musi sporo kosztować. Można poszukać psa z rodowodem, ale z wadą np. umaszczenia, zgryzu.Takie psiaki są sporo tańsze, a bezpieczniej jednak kupować psa po rodzicach z wykonanymi badaniami. Ja tez przed zakupem Sary sporo czytałam i muszę ci powiedzieć, że wizja dysplazji tak mnie przestraszyła, że przestałam myśleć o psie bez rodowodu. Miałam świadomość, że 100% pewności zdrowia nie da mi nikt, ale jeśli można zmniejszyć zagrożenie, to czemu nie? Tym bardziej, że wiem, jak wygląda życie psa z dysplazją - mam po sąsiedzku labkę z tym problemem. Jest po operacji jednego stawu biodrowego, wciąż nad nią wisi wizja operacji drugiego.
I nikt tutaj nie potępia psów bez rodowodu, jednak trudno oczekiwać pochwał od tych, którzy na codzień zajmują sie szukaniem domów dla psów, których już nikt nie chce. A labradorów w schroniskiach przybywa w zastraszającyn tempie i nie są rozchwytywane, bo przecież każdy chce mieć takiego małego pluszaczka.... Nie ma innego wyjścia z sytuacji, tylko uświadamiać wszystkich, że w ten sposób przyczyniają się do produkcji kolejnych bezdomniaczków. Pewnie odpowiesz, że przecież kobieta, od której kupujesz psa nie trudni się rozmnażaniem na skalę przemysłową. Może i będziesz miała rację. Ale np. jej sąsiad popatrzy, policzy ile na tym można zarobić i rozpocznie tłuczenie kasy. Tak to działa niestety. Kłopoty ze sprzedażą szczeniąt nierodowodowych dałyby odwrotny rezultat. No, ale skoro jest popyt, to chętnych do zarobku nie zabraknie.....

[Riina]

Bora,czytając forum można zauważyć, że właściciele psów bez papierów są traktowani z góry. Od razu są na straconej pozycji. To się da wyczytać między wierszami.

Nie uważam również, jakoby posiadanie psa było luksusem. Pomimo tego, że pracuje u nas tylko jedna osoba dajemy radę utrzymać Berylka. Nie je byle czego, jest w bardzo dobrym stanie i wzbudza zachwyt właścicieli labradorów (nawet rodowodowych) z naszej okolicy. A to czy potem zachoruje czy nie to już nie wie nikt. Równie dobrze posiadanie dziecka może być luksusem, bo przecież jego utrzymanie nie jest tanie. A i chore może się urodzić, lub później poważnie zachorować.

Posiadanie dziecka, posiadanie psa to największy skarb.

Kolejna sprawa: jeśli ktoś musi oddać psa z powodów zdrowotnych (bo np. urodzone dziecko ma alergię) to zrobi to wszystko jedno czy pies ma papiery czy nie. A jeśli komuś się pies znudzi to co? Odda takiego z rodowodem? Pewnie nie, bo szkoda wydanej kasy. I w tym właśnie momencie, biedne pieski, które nie miały wpływu na to kim są ich rodzice są poszkodowane, bo łatwiej je oddać. A to takie same żywe stworzenia są, takie samo prawo do szczęśliwego domu mają.

Hodowcy piesków z papierami nie zarabiają na tym? Sprzedając je za dwa razy więcej?

Od razu zaznaczam, że nie mam tu na myśli każdego przypadku.

Hodowca, a raczej pseudo hodowca, od którego mam Beryla na pewno nie należy do "producentów masowych" psów. To w tym miejscu należy rozróżnić "chory" biznes od sprzedaży piesków urodzonych i trzymanych w dobrych warunkach.

[Bora]

[witch]

Dobra,w skrocie raz jeszcze-moim zdaniem,jesli zna sie czlowieka,ktory ma te psiaki,wie sie,ze nie jest to psia fabryka i generalnie wszystko jest ok to ja i tak bym wziela.
Kilkoro moich znajomych tak zrobilo,rodzice przebadani,czesto rodowodowi i szczeniaki zdrowe.Ale powtarzam-tego czlowieka trzeba znac,nie od dzis.
Nie chce byc znowu zle zrozumiana.
A racje Riinie przyznaje,ze mile widzianym to jest sie tu trudno poczuc,ale mi tez nie chodzi o to,zeby byc lubianym na forum.Nie bede odiosywac na poprzednie posty,bo uwazam ze nie jest to konieczne-nikomu nic nie bede udowadniac.

Co do mojej suki-sprawdzilam troche doglebniej pania od ktorej mialam ja kupic i niestety wiesci nie sa optymistyczne.Zapalila mi sie czerwona lampka w glowie i z bolem serca zdecydowalam,ze nie wezme jej.
Tylko co tej babie mam powiedziec??????

Najnowszymi wiesciami nie moge i nie chce sie jeszcze dzielic,ale ..;)

[Riina]

Bora,
hodowca, od którego pochodzi Beryl jest sprawdzony. Pominę fakt, iż jest z mojej okolicy. Kolejna rzecz to taka, że suka nie rodzi co chwilę młodych. Przed berylem ostatni jej miot miał miejsce rok wcześniej (a może i więcej). Zaraz po narodzinach młodych można było je "rezerwować" (chociaż głupio to brzmi). Od momentu rezerwacji pieska można było odwiedzać w każdej chwili, obserwować jego rozwój. Telefonicznie zostałam informowana o kolejnych szczepieniach i stanie zdrowia pieska. Rodzice miotu obecni przy socjalizacji malucha. Szczeniaki miały kontakt z dziećmi oraz innymi psami. Pomijam fakt, iż zostałam wypytana o warunki w jakich będzie mieszkał pupil. Sprawdzono stan mojej wiedzy na temat wymagań labradorów. Standardowo otrzymaliśmy wyprawkę (karma, zabawka, kawałek szmatki przesiąkniętej zapachem matki i rodzeństwa itp). Po pierwszej nocy miałam telefon z zapytaniem jak piesek się zachowywał. Kontakt z hodowcą mam do tej pory. Nawet byliśmy na odwiedzinach.
Tak więc z czystym sumieniem mogę stwierdzić, iż jestem pewna za tego "pseudo hodowcę".

PS. zarówno posiadanie dziecka jak i posiadanie psa jest dużą odpowiedzialnością i wiąże się z kosztami. Także w pewnych kwestiach można porównać te dwie sprawy.

[witch]

I wlasnie o tym mowie,Twoj hodowca nie jest nieodpowiedzialnym leniem,wiec nie mozna wszystkich wkladac na ta sama polke.

[Bora]

[tenshii]

A ja Wam powiem tylko tyle.

Podoba Wam sie ta suka? Ładny lab nie?




Miałam wiele propozycji krycia, bo taka piękna labradorka, radosna, a jaka mądra, jak ona bardzo kocha piłkę - mówili obcy ludzie, mówili wiele wspaniałych rzeczy. Mogłam ją rozmnożyć, a przy moim dbaniu o psy, miłości do nich - szczeniaki miałyby jak w raju. Nie sprzedałabym ich na giełdzie. Na pewno też nie oddałabym byle komu.
Na pewno bym je zaszczepiła i odrobaczyła itd.
Byłabym takim hodowcą, o jakim piszecie - niezrzeszonym, ale porządnym - w oczach kupujących moje szczeniaki.

Ale wiecie co? Ta suka ze zdjęć miała ciężkie atopowe zapalenie skóry - nie widać po o nią dbałam. Ta suka już w szczenięctwie wykazywała agresję zasobową. Musiałam z nią pracować prawie rok, żeby ją z tego wyciągnąć. Ta sama suka została uśpiona w wieku prawie 2,5 roku z powodu napadów agresji, atakowała ludzi - zarówno domowników jak i obych, zwierzęta, atakowała nawet ściany i martwe przedmioty. I nie można było tego przewidzieć - miała napady. To już nie była agresja zasobowa. Ona miała przewidzenia, omamy, ataki choroby podczas których była agresywna niczym wściekły wilk. Diagnoza - guz mózgu albo choroba psychiczna.
Co jeszcze dziwne - wygladała pięknie, jak lab, a była córką goldenki i nieznanego ojca.

Chcielibyście, żebym ją rozmnożyła i sprzedała Wam po niej szczenięta? Chcielibyście, żeby przekazała im alergię, skłonność do agresji zasobowej, lub to, przez co została uśpiona? Albo żeby się okazało, że szczenięta po niej będą miały długi włos albo stojące uszy?
Chcielibyście, abym tak Was skrzywdziła? Na pewno byłabym dla Was miła, na pewno wynieślibyście ode mnie dobre wrażenie, bo u mnie i miłość do psów i jakaś tam wiedza, na pewno większa niż u zwykłego laika.

Czasami miłość do psów nie wystarczy...

[Riina]

Z pewnych względów nie mogę ujawnić wszystkich szczegółów. Ale jestem pewna, że rodzice Beryla nie są spokrewnieni. Pełnią służbę w pewnej instytucji, gdzie brak jest możliwości wzięcia spokrewnionych psów. Kolejna rzecz jest taka, że pochodzą z rożnych krańców Polski. Z uwagi na fakt ich pracy prowadzona jest im dokładna kartoteka medyczna. Byłam pewna co do hodowcy, nadal jestem. Co nie oznacza, że inni postępują tak samo. Nie można generalizować. Nie wszyscy "pseudo hodowcy" mają chęć wyłącznie zysku.
Nie mam zamiaru nikogo tutaj przekonywać. Wyraziłam swoje zdanie, przytoczyłam moją historię.

Jestem osobą rozsądną. A śmierć poprzedniego pieska wiele mnie nauczyła, więc hodowca został dokładnie przeze mnie prześwietlony. I odważę się nawet na stwierdzenie, że bardziej dba o swoje psy, o szczeniaki i przywiązuje większą uwagę do przyszłości szczeniąt i zadowolenia przyszłych właścicieli, aniżeli "hodowca" od którego pochodził pierwszy mój piesek.

To tyle w tym temacie z mojej strony. Życzę wszystkim przyszłym posiadaczom psów powodzenia w wyborze. Oby, wszystko jedno skąd pieska będą mieć, byli z niego zadowoleni i cieszyli się przez wiele lat jego zdrowiem. Żeby czerpali przyjemność z posiadania go, a one niech odwdzięczą się wiernością i przywiązaniem.

[tenshii]

[Riina]

Jak już pisałam, mam pewność co do hodowcy Beryla. Nie będę przekonywała nikogo na siłę.

[agata01510]

Witam

Kiedy zdecydowałam się na kupno Ramzeska to wiedziałam,że będzie to pies z metryczką,nie dla tytułów,wystaw tylko ze względu na to,by mój labek był labkiem. Wiele się słyszy o pseudo-hodowlach,jak są biedne sunie wykorzystywane na zarobek dla swoich właścicieli,że co chwilę ciąża i porody,kiedy się tak wgłębiłam w tego typu tematy,to powiedziałam sobie,że nie dam zarobić takim ludziom,zależało mi na tym,by rodzice mojego psa byli przebadani w kierunku chorób genetycznych (choć wiadomo,że dysplazja na przykład może dotknąć psa,pomimo ze jego rodzice byli od niej wolni),by widzieć warunki w jakich zwierzęta przebywają,czy są zadbane,czy mają książeczki zdrowia.Ramzesa mam z hodowli i nie żałuję,warunki miał dobre,był czysty i zadbany,miał książeczkę i metryczkę,widziałam jego mamcię,śliczna sunia,przyjazna zadbana i figlarna,właściciel fajny facet,wytłumaczył co i jak,doradził jak powinna wyglądać opieka nad nim,pierwsze co zapytał to co wiem o tej rasie,czy wiem jakie to są pieski,że mają niespożyte pokłady energii,wiele mi pomógł i doradził,więc jestem zadowolona z podejścia hodowcy do tego,że udzielił takich informacji,nie mówiąc już o tym jaka jestem zadowolona z mojego rozbrykanego labka .Myślę,że każdy powinien się kierować zdrowym rozsądkiem i wybiegać w przyszłość przy kupnie psa,każdy ma prawo wybierać pomiędzy rodowodowym,a bez papierów tylko przy takim wyborze trzeba być czujnym w stosunku do hodowcy (ile wie o rasie,jakie zwierzaki mają warunki,czy zapewniona była suczce i jej szczeniakom należyta opieka),ale każdy ma swój rozum i powinien się do niego odwoływać,pozdrawiam

[nika]

może tu jest odpowiednie miejsce by zapytać... jak już kiedyś wspominałam, moje psy są bez papierów. Loganowi robiliśmy zdjęcie rtg bioder - jest ok, teraz strach o zdrowie Shira...
jak poszliśmy z Loganem, to lekarz stwierdził, że najlepiej jak skonczy 15 miesięcy (bo konczy się intensywnie rozwijać, rosnąć) jednak uparliśmy się i zrobiliśmy mu wcześniej (2 miesiące po tym jak go zabraliśmy, czyli dokładnie miał rok), bo uznaliśmy, że jezeli miałby mieć dysplazję, to z pewnością byłoby już widać jakieś oznaki, a nie chcieliśmy, by w wieku 15 miesięcy okaząło się, że jest problem i mogliśmy badanie zrobić jednak wcześniej...
Shiro ma 4 miesiące - powiedzcie mi, kiedy najlepiej zrobić prześwietlenie?
i jeszcze jedna kwestia - jak dowiadywaliśmy się o koszty tego badania i sposób w jaki jest pies usypiany, to jeden wet powiedział nam że to normalna narkoza, po której wybudzanie trwa ok 24h (o ile dobrze pamiętam, było to kilka miesięcy temu, może coś mieszam;p), poszliśmy do drugiego, który nam zaproponował inną - podano narkozę, zrobiono zdjęcie i od razu wybudzono go - zdecydowaliśmy się na tą 2, niby mniej inwazyjną, która nie obciąża tak bardzo wątroby itd itp. powiedzcie mi, czy to rzeczywiscie prawda? czy zdecydowanie lepiej skorzystac z tej 2 "szybszej" niż z tej 1 "tradycyjnej"? pytam, bo różnica w cenie znaczna jednak jezeli ta 2 rzeczywiscie jest bardziej szkodliwa, niebezpieczna, to może dołożyc kasy i zrobic tą 1, dla bezpieczenstwa...