[aganica]

[joanna]

super temat!wpadłam na sekundę ale rozpiszę się jutro !

[Wisteriusz]

Cieszę się, że ten temat spotkał się z zainteresowaniem. Fajnie poczytać doświadczenia innych.

[zuzia]

to może i ja coś napiszę
u nas jest podobnie jak u bietka1, jak przyszedł Dżoker to zwracałam uwagę żeby Luna wszystko dostawała pierwsza, u nas się to sprawdziło, Luna bardzo przeżywała obecność drugiego psa /jak wieźliśmy Dżokera z Wawy to nie chciała siedzieć koło niego/ Obecnie jest lekki podział: Luna wchodzi na łóżka, Dżoker nie /problemy ze stawami/, mam wrażenie że prym w tym stadzie wiedzie Luna, często decyduje kogo obszekać etc. Psy jedzą razem w małej odległości od siebie, po zjedzeniu wylizują sobie nawzajem miski, ale jeśli jedno przekroczy wyznaczone terytorium np. wsadza nos w miskę sąsiada zbyt wcześnie jest warkot. Kłótni nigdy nie było, ustalanie granic pomiędzy psami tak, ale nigdy nie musiałam interweniować. Jak głaszczę Dżokera to często Luna się wpycha, Dżoker nigdy się tak nie domaga sprawiedliwości. Wspólne zabawy - przepychanki cudowne, uwielbiam na nich patrzeć jak się tarmoszą.
Myślę żę decyzję o tym czy jako drugiego wziąć psa tej samej czy innej płci powinien podjąć właściciel znając swojego psa, u nas tylko kombinacja pies +suka mogła się sprawdzić, myślę że druga suka mogłaby się tak nie podporządkować Lunie. Ale chcę podkreślić, że pomimo tej sielanki obecnie, to początki nie były łatwe, mimo że Dżoker to naprawdę łagodny pies. Każdy kto nosi się z takim zamiarem, powinien 1000razy przemyśleć sprawę i mieć świadomość że opieka nad dwoma i więcej psami to często bardzo ciężka praca i spore poświęcenie.
Tak mi się wydaje, że bardzo cenne w tym temacie będą opinie osób które miały duże problemy z obecnością dwóch psów, lub nawet im się nie udało. Jak wszystko jest fajnie, to człowiek nawet sobie nie wyobraża co może się dziać jak psiaki są w konflikcie.

[aganica]

[ktosia]

tak Was czytam i zaczynają we mnie narastać coraz większe wątpliwości. Moja Nera mimo, że młodziutka jeszcze to typowa rozpieszczona jedynaczka, która ma swoją pańcię tylko dla siebie. I tu pojawiają się schody, TŻ planuje zakup psa, z którym będzie biegał bo niestety z Nerą nie może przez jej zerwane więzadło, będzie to albo Rhodesian ridgeback albo Dalmatyńczyk bo obie te rasy są predysponowane do biegania na długich dystansach, ale obie te rasy mają przy okazji dość powiedzmy silny charakterek. I zaczynam się troszkę obawiać, co będzie jak zaczniemy mieszkać razem

[zuzia]

ktosia, spokojnie, Nera będzie znała drugiego psa od szczeniaka, więc psy bedą miały duzo czasu żeby ustalić wzajemne relacje, dopasują się do siebie. Tak myslę, trudniej jest jak dwa psy są dorosłe mają swoje charaktery, nawyki, przyzwyczajenia. Kiedyś gdzieś przeczytałam że miłość się mnoży a nie dzieli. Znajdziecie miejsce w sercach na rozpieszczanie dwóch psiaków

[aganica]

[ktosia]

[zuzia]

Zgadzam się, u nas dodatkowo od 9 m-cy jest córeczka i rzeczywiście trochę psy straciły, takie codzienne zwykłe sprawy np. ciężko wyjść na długi spacer z 2 psami i dzieckiem, jasne można ale tu powstaje pytanie co w sytuacji jak bedzie spięcie z trzecim psem? Ja na szczęście mam ogródek wiem że to nie to samo, wiem i widzę bo Luna sie zaokragliła. W auto też wszyscy się kiepsko mieścimy, więc wspólne wypady to juz kłopot. Takich niby błachych problemów jest duzo i trzeba sobie z tego zdawać sprawę. Nawet odwiedziny u znajomych, rodziny z jednym psem ok a z dwoma to już nie tak chetnie. Kocham swoje psy i nigdy nie żałowałam decyzji ale teraz wiem że póki dziecko nie dorośnie to drugim psem bedzie co najwyżej pies gabarytów yorka taki mini labrador. Choc z drugiej strony wiem że nigdy nie wolno mówic "nigdy"

[ Dodano: 05-07-2011, 20:23 ]
wiecie co u mnie było tak że wpadlam na pomysł wzięcia psa, szukałam i szukalam, najpierw suki potem pomyślałam że lepszy będzie pies. Długo szukałam, aż pewnego dnia trafiłam na psa który mnie oczarował, wcześniej widziałam wiele psów potrzebujacych pomocy, biednych i bardzo mi było ich żal, ale przy tym ostatnim byłam gotowa za wszelką cenę go zabrać. Ciężko było bo moje starania trwały kilka m-cy, ale nie o to chodzi. Chodzi mi o to że jak człowiek spotka tego jedynego to potem jest gotowy przetrwać wszystko, lub prawie wszystko Życie można też ułozyć tak żeby wszyscy byli w miare zadowoleni, nawet rezygnacja z niektórych przyjemności nie jest trudna, żeby to osiągnąć trzeba byc na 1000% pewnym swojej decyzji.

[jkasia]

Ja baaardzo bym chciała zaadoptowac drugiego laba i przyznam, że jak czytam wątek "labradory w potrzebie" to co raz walcze ze sobą. A dlaczego? Bo jestem w takim wieku, że za rok, góra dwa chciałbym miec dziecko i nie wyobrażam sobie spaceru z 2 psami i wózkiem. Wiem, że da sie wyszkolic itp ale jak nawet Kasty wzorowo nie dałam rady wyszkolić Poza tym w tym roku otworzyłam własny biznesik i juz za chwile praca pochłonie mnie całkowicie. Martwie sie, że Kasta bedzie musiała nieraz siedziec 8-9 g sama. Na szczescie TZ ma taka prace że w wiekszosci bedzie mógł sie wyrwac i wyprowadzić małą. Chyba, że przytrafi sie kiedys taki dzien, że spotkam na swej drodze laba, który zawładnie mną całkowicie,,,to wtedy za siebie nie recze

[Grapy]

To teraz my
Też jestem psiarą od pokoleń
Dziadek uczył mnie jak trzymać szczeniaczka żeby, jak to mawiał,''nie bolał go brzuszek'',bo uczył mnie tej prawdziwej miłości do zwierząt,tego,że go też boli,że on tęskni,że kocha a nie,że ma być tresowany i taki jak ja chcę.
Ale do rzeczy
Mieszkanie wynajmowane przez 10lat i 10lat tęsknoty za futrzakiem Były koszatki ale troszkę za małe to było futerko i w końcu po tylu latach można było sobie pozwolić na piesiora
Ale nie była to taka do końca nasza decyzja,pomógł los, ten los wabił się BoBek i był pięknym,czarnym, czteroletnim labiszonem
Dane nam były cztery dni z tym kolosem NIestety/stety odezwała się na rozwieszone wszędzie ogłoszenia jego prawowita właścicielka i wrócił do swojego domku.
W domu zapanowała cisza i pustka,spacery straciły swój dawny urok...
Na temat labiszonów zostało przeczytane dużo i powiem szczerze,że bałam się tej rasy,jej spokoju i ukochania wszystkich ludzi Nie czytałam wtedy o pseudo itp itd szukałam czarnego, ładnego labicha,bo biszkoptom czegoś brakowało Jak już go znalazłam po dwóch miesiącach była godzina 20.00 a Grapiszka trzymałąm w ramionach o 22.00 po 120 przejechanych kilometrach Okazał się ciągle obrażonym marudnym Grapkiem,który zawojował moje serducho,przez,którego o mało kilka razy nie dostałam zawału i za którym skoczyłabym w ogień. Dobrze,że już się trochę uspokoił w swoich gonitwach wszędzie i za wszystkimi psami i ludźmi-kosztowało mnie to sporo pracy i nadal dalekie jest od ideału ale jest duuuży postęp
I jak Grapiszek był już odchowany i taki prawdziwy lab bez agresji,kochający koty i inne psy oraz wąchający w zadumie kwiatki mieszkanie kupione. Był plan adopcji,który mimo przemyślenia i przygotowania wbił się traumą w moją pamięć.
Chęć posiadania drugiego psa mi przeszła na długi czas.
Ale jednak stado było silniejsze i teraz pytanie jakiego psa? Ok, ma mieć papiery Może retriever ale już taki z pazurem...
Skracając Holkę wybrałam,nosiłam 9mcy tyle minęło od pierwszego maila do hodowczyni do odebrania małej I miała być suczka,bo to dominująca rasa mająca problemy z innymi psami a że Grapiszek jest bardzo uległy nie chciałam żeby chodził po kątach albo leżał pod łóżkiem. I powiem Wam dobrze zrobiłam, ich pierwsze spotkanie to były dwie płaskie od Grapka dla Holki i Holka w ataku pitbulla lecąca na Grapka

oniemiałam. Posiedziały tak na dworze z godzinę oswoiły się ze sobą a po jakimś czasie Grapek dostał depresji,bo mała ciekła jak durszlak i trzeba było ganiać z nią non stop więc ,czuł się zaniedbany mimo,że miał tyle spacerów co zwykle, Był osowiały,zaczął obgryzać ściany nie chciał się bawić ale podział jeden człowiek jeden pies zadziałał i jak Grapek dostał swojego człowieka wszystko się uspokoiło. Po pewnym czasie zaczęły się wspólne spacery i to jest dopiero czad jedno aportuje, drugie szarpie się z nami szmatą, później ich wspólne kąpiele, zawody,przepychanki.

Do moda: proszę o nieusuwanie tego posta jeśli jest za długaśny

[Palinka]

Tak czytam te Wasze opowieści i zazdrość mnie zżera Też marzę o drugim psie, ale niestety obecnie to niemożliwe, bo jeszcze mieszkam z rodzicami i babcią i nie mogę ich tak obciążać, bo liczę, że w końcu znajdę pracę i pewnie nie będzie mnie przez 10 godzin w domu. Ale jak już zamieszkam sama, to na pewno zastanowię się nad domem tymczasowym i zobaczymy jak Moris będzie się czuł... Bo też do końca nie wiem, co tak naprawdę byłoby lepsze dla niego. Bo owszem, gdy na spacerze spotka się z kumplami to jest szaleństwo całkowite, ale przez pierwsze 5 minut, a po pewnym czasie jest wyraźnie podirytowany zaczepkami i odchodzi na bok...
ktosia, my zimą wzięliśmy do siebie suczkę dalmatyńczyka baaardzo źle traktowaną przez sąsiada - miała budę za domem, była kompletnie zdziczała, wychudzona na maksa, nieufna, na widok Morisa z daleka ujadała jak szalona... Po jednym spacerze psiaki się zakumplowały, a Moris do uległych też nie należy Sunia miała charakterek, jak się uparła żeby gdzieś iść, to ciężko było ją przekonać żeby poszła w inną stronę Ale przy tym była bardzo inteligentna, wesoła i przez tydzień skradła moje serducho To naprawdę bardzo fajna rasa

[ktosia]

[Palinka]

[aganica]

[ktosia]

[pado]

[Wisteriusz]

<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/fAm6FsgVFII" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

[aganica]

Wisteriusz, Nie otwiera mi się Twój linka
A wracając do tematu.Oddziaływanie psów na siebie bywa porażające.Lovi to /był/ posłuszny pies, ja byłam jego guru.Teraz jestem z moimi psami w " naszym lesie" i chłopak dostał pomieszania zmysłów.Każde wyjście poza teren kończy się ucieczką nad wodę.Fiona mu pokazała, że tam jest fajniej niż w lesie, że pańcia i tak za nimi przyleci... więc słuchać się nie trzeba.
Problem polega na tym, że moje psy nie załatwiają się na działce i wyprowadzać je muszę.Teraz każde wyjście owocuje.... mokrymi psami a jest to mało przyjemne bo pogoda nie sprzyja wysychaniu.
Po powrocie ..... echhhh nie wystarczy wycieranie, w domku mam pełno mokrego piasku a i łóżka nie zawsze wyglądają tak jak bym chciała.
Dlaczego one są takie wredne ? przecież uczyłam ich posłuszeństwa

Samo życie i uroki posiadania kilku psów..uczą się od siebie
Ale przyznam że w wodzie wyglądają uroczo.
Właśnie w tej chwili mam trzy foczki ociekające wodą