[2255kk]

Co słychać u Mili? Zgłosiły się jakieś zainteresowane domki?

Co słychać u Mili? Zgłosiły się jakieś zainteresowane domki?

[Monisiaczek]

Mila cierpliwie czeka na domek. Jest sporo chętnych, procedury adopcyjne w toku. Na szczęście, nie ma presji czasu.

[Chelsea]

Kochani pilnie szukamy osoby do przeprowadzenia wizyt przedadopcyjnych w Warszawie na ulicy Stawki i Marszałkowska

[Monisiaczek]

Dodam tylko, że wizyta koniecznie z labem!

[FADO- Martyna]

pani Renata od haszczy - paszczy może zrobić tam wizyty no ale ona nie ma laba

[Monisiaczek]

Liczymy na pomoc forumowiczów z Warszawy

[Monisiaczek]

Jak to piszą na malamucim forum: REZERWACJA

[Chelsea]

Mila w nowym domku

Dzień dobry,
minęło półtora tygodnia, odkąd Mila jest z nami, czas więc dokonać
małego podsumowania. Jak już niejednokrotnie wspominałem, naszą
największą obawą przy adopcji była reakcja dzieci, a zwłaszcza
młodszego, trzyletniego, syna, który dotąd panicznie bał się psów. I
faktycznie, na widok Mili zareagował strachem, tyle że... strach ten
trwał około pół godziny. Po tym czasie wszelkie lęki minęły, jak ręką
odjął. W tej chwili nie dość, że wyznaje codziennie Mili miłość,
głaszcze ją i przytula (choć również, jak to małe dziecko, trochę Jej
uprzykrza życie, na przykład ciągnąc za ogon czy usiłując na Niej
usiąść), to również bez cienia strachu podchodzi do psów, które
spotykamy na spacerze. Mila miała więc na niego dobroczynny wpływ (na
co, nie ukrywam, od początku po cichu liczyliśmy). Co do samej Mili:
niezwykle szybko przystosowała się do nowych warunków, nie było
najmniejszych problemów adaptacyjnych, o których często się słyszy w
takich przypadkach, nawet pierwsza noc upłynęła całkowicie spokojnie.
Mila to przekochany pies - jest dokładnie taka, jak sobie wyobrażaliśmy
i jak to wynikało z ogłoszeń adopcyjnych: łagodna w stosunku do ludzi i
innych psów, radosna i spragniona czułości. Dostarcza nam wszystkim
mnóstwa radości i chyba naprawdę dobrze Jej u nas. Jak wiadomo, cierpi
na lęk separacyjny i do tej pory była klatkowana. Klatka zaistniała
więc również w naszym domu, choć, ku naszemu zdziwieniu, Mila jak dotąd
nie okazała nią w ogóle zainteresowania (mimo naszych zachęt i mimo że
drzwiczki są cały czas otwarte, a w środku znajduje się Jej posłanie).
Jak na razie woli po prostu być cały czas przy nas. Być może wynika to
z lęku przed pozostawieniem (chodzi za nami krok w krok, a kiedy
pracujemy, leży zwykle pod krzesłem moim lub żony, nie chcąc tracić
choćby na chwilę kontaktu z nami), a może po prostu "ten typ tak ma".
Na szczęście, jak Państwo wiecie, pracuję w domu, a żona jeździ do
pracy tylko trzy dni w tygodniu, w pozostałe dwa również pracując w
domu, więc pies będzie zostawał sam bardzo rzadko (i najwyżej na dwie,
trzy godziny). Mimo że mieszkamy w Śródmieściu, które cierpi na deficyt
terenów zielonych, staramy się też zapewnić Mili niezbędną dawkę ruchu
(przy okazji zapewniając go też sobie). Codziennie chodzimy na duży
skwer, który jest ulubionym miejscem spotkań muranowskich psiarzy -
Mila ma tam okazję wyszaleć się z innymi psami i pobiegać za kijkiem (w
planach mamy kupno frisbee), bywamy w jednym z okolicznych parków i nad
Wisłą, co tydzień jeździmy też do rodziców żony, którzy mieszkają pod
Warszawą i za oknem mają las.
Na koniec chciałbym podziękować wszystkim osobom z forum labradory.org,
które zaufały nam na tyle, by powierzyć nam los tego niezwykłego psa
(postaramy się tego zaufania nie zawieść), a także Pani Renacie z
HaszczyPaszczy, która przeprowadziła u nas wizytę przedadopcyjną.
Załączam zdjęcia.
Pozdrawiam,
Piotr

[Chelsea]

Mila

[Nelka]

Wreszcie dobre wieści, fajne focie widać że Mila jest szczęśliwa

[aganica]

Aż mnie coś za serce ścisnęło uwielbiam takie informacje.Wspaniały domek=szczęśliwy pies

[Ryniu]

[Sugarfree]

Super Mila, bądź szczęśliwa