[Szprociu]

Hej, mam taki kłopot z Blekim: On boi się psów nawet malutkich, podchodzi niby śmiało a gdy obcy pies warknie to Bleki ucieka... Zdarzyło się raz tak że mały piesek go ugryzł a on zapiszczał tylko zamiast się bronić... Chciałbym się dowiedzieć czy jest możliwość alby labka nauczyć samoobrony?

[gohan8]

Dobre pytanie mam ten sam problem. Niby labrador dość duży pies, a mały mógłby go gryźć a on nie wie co zrobić.

[kamil8406]

Szprociu, Prawde mówiąc ja bym wolał żeby moja uciekała jak pies się na nią rzuca. Niestety w przypadku mojej Iny psy mogą warczeć, gryżć a ona chce się bawić z nimi i do nich ciągnie.

[aganica]

Ja, bardzo długo pracowałam nad komendą " ustąp" by wyrobić nawyk uniku.
Nigdy bym nie uczyła agresji , nawet dla obrony.Sytuacja z niedzieli .
Na moim piętrze, mieszka bardzo agresywna malamutka.
Sąsiedzi są super, przez wiele lat udawało nam się, uniknąć konfrontacji.
W niedzielę , wracali z wyjazdu, wnosili bagaże i drzwi mieli uchylone /My też wracaliśmy/ i się stało ...ich suka wypadła z domu i szarżowała na moje psy.Miała do przebycia, korytarz 10m .. sąsiad ślizgiem ruszył za nią, padł jak długi przygniatając sunię...tuż przed moimi nogami.
Co by było, gdyby moje psy nie zareagowały na wypracowaną komendę? nawet nie chcę pomyśleć bo do tej pory mam...kołatanie serca.

[Axelka]

[gohan8]

Ale nie zawsze ten drugi jest na smyczy i nie od nas zalezy czy pozwolimy się mu zbliżyć.

[katerina]

Istotą labradorowego charakteru jest właśnie ta uległość i zdawałoby się nieświadomość wielkości własnych zębów. Bez tego labrador nie byłby labradorem a np bardziej terytorialnym owczarkiem niemieckim. Ja właśnie z tego względu wybrałam labradora, żeby nie spodziewać się agresji w żadnej sytuacji. Kiedy mojej psicy zdarzyło się, że w zabawie ze szczeniakiem boleśnie ugryziona zaczęła warczeć oczywiście rozumiałam jej zachowanie ale byłam lekko rozczarowana i myślałam "jak to? moja ciapa warczy?"
A jeśli chodzi o inne psy to jeśli widać że nie mają dobrych zamiarów to odciągam moją królewnę albo ją przytrzymuję. Zazwyczaj właściciele takich psów są na tyle inteligentni żeby wiedzieć że jeśli biorę Ami krótko to najwidoczniej nie mamy ochoty się witać.

[iwonadp]

Moj Ziller niby totalna ciapa jednak parę razy zaatakowany przez inne psy usiłowała sie bronić ,nie ma w tym nic dziwnego ale ja zdaje sobie sprawe ze on w takich sytuacjach nie ma szans .Jego nazwijmy to agresja jest zbyt słaba i w takich sytuacja ja musze wkraczac i go bronic i obrywać od innych psow tak jak ostatnio od akity .
Więc chyba lepiej zeby lab nie stawala do walki .

[ Dodano: 10-09-2014, 10:23 ]

[Szprociu]

Nie chodzi o żadną agresje, tylko o to żeby Bleki nie był taką ciapą i się po prostu postawił a nie uciekał

[aganica]

[katerina]

Cytat:

niestety wiele psow nie daje czytelnych sygnałów o swoich zamiarach

Ja osobiście nie spotkałam się z psem który najpierw merda ogonem a później rzuca się z zębami.
Rozumiem, że może lepiej gdyby warknął czy coś, ale co jeśli ten drugi pies zamiast się wystraszyć rzuciłby się z zębami? Pogódź się z myślą że labek = ciapa i większość z nas za to je uwielbia.

[Szprociu]

Nie chce walki, tylko warknięcia na psa który sięga mojemu bo brzucha a się rzuca. Absolutnie nie podchodzimy do dużych psów.

[effcyk]

Szprociu, nie nauczysz go nawet "warknięcia". Albo sam się postawi albo nie. Widocznie taki jego charakter, że woli ulec i uniknąć spięcia niż podjąć wyzwanie.
Z perspektywy czasu, stwierdzam że chciałabym mieć spokojniejszego psa. Może nie ciapę totalną, ale takiego który daje czytelne sygnały i potrafi odpuścić. Mnie się trafił osobnik bardzo dominujący i bardzo agresywny do psów - samców, szczególnie tych dużych. Bez jakichkolwiek sygnałów od razu rzuca się na drugiego psa. Po prostu albo się rzuca z miejsca, albo podchodzi upewnia się że to samiec i zaczyna swoją dominację, która kończy się walką. Przy tych wszystkich sytuacjach na które się napatrzyłam, dostrzegłam że jego "metodą" jest albo rzucanie się do szyi/ na kark i powalanie psa na ziemię, albo rzucanie się do brzucha.
Kilka razy byłam przy takiej "walce". Z różnych powodów atakowały nas psy - normalne na spacerach, wszystkiego człowiek nie uniknie. Powiem tak : ten kto twierdzi że labrador obronić się nie może - owszem może i to przed dużo większym psem. Ale druga sprawa, nie życzę nikomu patrzeć na takie psie walki. To może przy czytaniu tego co piszę, wydawać się raczej niemożliwe. Ale ja sama nie mogłam uwierzyć, że mój pies który na co dzień jest do rany przyłóż i **** wołowa z niego totalna, przy ataku na psa zachowuje się tak, jakby co najmniej stoczył kilka psich walk na ringu. Mam wrażenie że wolałby polec w starciu z psem, niż się poddać. Do tego on jest bardzo szybki, zwinny , silny i jego budowa nie jest aż tak masywna i ociężała żeby ograniczała go w jakikolwiek sposób.
To jest wszystko niestety spowodowane tym, że w szczenięctwie został zaatakowany i sponiewierany. Przez to, że dziś on sam jest agresorem, chodzi ciągle spięty i nastroszony, rozgląda się dookoła z wyrazem pyska w stylu " tylko mi podskocz". Oczywiste jest to, że przez to zachowanie Ness nie ma kontaktu z żadnym dorosłym samcem. Nie da rady. Napewno nie z jajecznym samcem.
Dodam że suczki nie tknie, szczeniaki potrafi sobie ustawić warknięciem jeśli są nachalne, ale też jest raczej do nich przyjaźnie nastawiony.
Całe szczęście że te ataki zdarzają się rzadko, mamy raczej takie „odludne” , polne tereny wokół osiedla i jeśli spotykamy już psy, to raczej tamte są na smyczy i mój też. Najgorzej jest, kiedy to moje bydle jest na smyczy a podleci do nas pies – tak jest właśnie zazwyczaj. Wtedy walka murowana.
Raz miałam sytuację, w której nie udało mi się szybko zapiąć Nestora i wybiegł na spotkanie rottweilerowi idącemu na smyczy z naprzeciwka,. Dosłownie serce czułam w gardle. Stanął przed rotkiem , gapili się obaj na siebie. Dzięki Bogu miałam w saszetce piszczałkę, która działa na Nesta jak magnes i finalnie Nestor wrócił na zawołanie i zapiszczenie zabawką, nie robiąc burdy.
Dodam, że spotykam na swej drodze sporo labków bo u nas ich nie brakuje, ale tak zawzięty to jest tylko mój …
Trafił mi się taki wilk w owczej skórze. Charakterny indywidualista – totalnie …

[bietka1]

Szprociu, zgadzam się poprzedniczkami. Taka natura i np. dla mnie to zaleta. Ja mam trochę inaczej - moja panna nie piszczy czy ucieka, ale była nadmiernie towarzyska i namolna. Nie raz bałam się, że z tego powodu napyta sobie biedy. Bo napotkany pies daje wyraźne sygnały, że nie chce poufałości a ta wariatka pcha się do witania. Ostrzejsza reakcja psa - Sara odchodzi, po czym próbuje znowu. Tak miałam bardzo długo, nie nauczył jej kultury nawet nasz adoptowany bokser. Dopiero, kiedy musiała zamieszkać dwa razy wspólnie z innymi suczkami (też bokserkami i do tego dość dominującymi), nauczyła się reagować na psie ostrzeżenia i reprymendy. Jak widać nam pomogło towarzystwo innych psów. Może i u was coś by to zmieniło? Spotkania i zabawy z mniejszymi, zrównoważonymi kumplami pewnie dodałyby pewności Twojemu psu i nie reagowałby ucieczką, tylko np. spokojnie odszedł.

[iwonadp]